Gecenin fotoğraflarını "Aktiviteler" bölümünde bulabilirsiniz.

Sevgili Arkadaşlar.
Biliyorsunuz gurubumuz kurulduğu günden itibaren, okulumuzun baykuş logosunu logo olarak kullanıyorduk.Evet baykuş bizim simgemizdi ama logo okulundu.
Bizim özgün bir logomuz yoktu.
Seksenli yıllarda İDGSA'da okumuş olanların buluşma noktası olan grubumuzun kendine ait bir logosu olması düşüncesiyle sevgili reklamcı arkadaşımız Tuğrul Süer, İDGSA SEKSENLİLER logosu hazırladı

'Herakleitos (Bir Kapalı Söz Ustasıyla Buluşma Denemesi)' (YKY) adlı inceleme, 'Ada' (Sel Yay.) adlı bir anı kitabı bulunan Rifat'ın Türkçeye kazandırdığı onlarca kitap arasında Amin Maalouf'un 'Yüzüncü Ad' (YKY), Mayakovski'nin 'Ne Var Ne Yok' (Sel), Seferis'in 'Kapadokya Kaya Kiliselerinde Üç Gün' (YKY), Rene Char'in 'Seçme Şiirler' (Ada) ve Paul Valery'nin 'İmge ve Sanrı'sı (Harf) da yer alıyordu.

Mehmet Ali Aybar'ın kızı Güllü Aybar'ın deyimiyle gerçek bir entelektüeldi.

Yaşamı en iyi simgeleyen de ağaçlardır. İlkbaharda çiçek açmaları, meyve vermeleri doğumu, sonbahardaki yaprak dökümü ise yaşamın sona erişini çağrıştırır. Aynı zamanda bu durum evrenin ve yaşamın kesintisiz devamlılığını da akla getirir.

Tam 22 yıllık bir araştırma sonucu 2004 yılının kış aylarında Galeri Apel de Tuğrul Selçuk'un 'Hayat Ağacı' başlıklı sergisini izlemiştik. Pek çok ünlü kişinin koleksiyonunda baş köşeyi çoktan almış bu eşsiz felsefenin simgesi eserlerden  birer birer fotoğrafları kaldı,yadigar.Metal, masif ağaç, deri, parlaklık, konservativlik, marka merakı, para tutkusu, fetişist imgeler,Değişim, içindeki özlerde saklı sırlar…Aynı insanlar gibi.Her servi bir insanı ve de yaşam biçimini simgeliyor. Ama öğlesine güzel bir ifade ediliş ki insanın kendi hayat ağacını “servi”sini seçesi geliyor. Acaba doğru tanıyabiliyormuyuz kendimizi.

Çetin Özer’le Fotoğrafçılık Ve “Bir Deniz Masalı” üzerine söyleşi..
Merhaba Çetin, biz seni İDGSA-80 Grubu’ndan tanıyoruz ama okurlarımız için bize kendini   tanıtır mısın biraz? 1956 İstanbul doğumluyum. Lise’yi Kültür Koleji’nde bitirdim. Ben biraz geç Akademi’li
sayılırım. Liseden sonra İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü’nün Sosyal Bilgiler Bölümü’nü bitirdim, derken dört ay askerlik ve nihayet 1984’te önünden geçerken gıptayla baktığım okulumuza sıra gelebildi. Artık adı Mimar Sinan Üniversitesi olmuştu ama olsun kendi aramızda  “Akademi” diyorduk biz,  ki hâlâ öyledir öğrenciler arasında.. Neyse 1984’de girdiğim Fotoğraf Bölümü’nden 1988 yılında mezun oldum. Fakat okulu, bahçeyi, kantini ve şimdi hatırlamadığım daha bir çok şeyi o kadar çok sevmiştim ki Yüksek Lisans  biraz uzun sürdü.  “Fotoğrafın İlk Örnekleri ve Güneş Baskıları” adlı tezimi 1992’de  tamamlayabildim. Fotoğrafçılık okulla mı başladı yoksa daha öncesi de var mı? Okul çok sonra, fotoğraf hep vardı hayatımda.. Hatta gözlerimi karanlık odada açtım diyebilirim.  Rahmetli peder bey yarışmalarda ödüller falan almış üst düzeyde bir amatör fotoğrafçıydı. Aklına estikçe evin bir odasını karanlık odaya dönüştürüp fotoğraf basardı.. Ben beş, kardeşim de dört yaşında falandı o zamanlar işte.. Poz saati olarak eski bir metronom kullanırdı babam, ki tik  takları hâlâ kulağımdadır. Böyle bir ortamda yetişip de fotoğrafa ilgi duymamak daha zor zaten.  Babamın çok sayıda fotoğraf makineleri vardı.. Gözden çıkardığı çok eski model körüklü bir makine vermişti bana daha okula başlamadan.. İlk denemeler içine film dahi koymadan sanal çekimler halinde bu 1948 model körüklü Zeiss Ikon'la başlamış oldu..

Ulusal Mimarlık Sergisi Almanya’nın Bielefld kentinde bu yıl ticaret ve sanayi odası tarafından yapılacak olan buluşma haftası kapsamında “Türkiye’de Modern Mimarlık” başlığı altında "Ulusal Mimarlık Sergisi" Alman kamuoyuna ve mimarlık çevrelerine sunuluyor.

İlki 1995 yılında Dortmund Şehir İdaresi sergi salonunda yapılan etkinliğin 2. si Hagen teknoloji merkezinde gerçekleşmiş olup Bina Kimlikleri Sergisi ile birlikte karma sergi olarak sunulmuştu. Almanya’da yaşayan Mimar Mesut Tanyel’in katkılarıyla üçüncü kez Almanya’ya getirilen sergi 22 Mayıs’ta açılacak.